BijZinnen

Václav Havel - Hoop

Diep in onszelf dragen wij de hoop.
Is ze niet daar, dan is ze nergens.

Hoop is een bewustzijn
en staat of valt niet met wat er in de wereld gebeurt.

Hopen is voorspellen noch voorzien.
Hoop zit ons in de ziel, in het hart gegrift,
ligt voor anker voorbij de horizon.

Hopen,
in deze diepe en krachtige betekenis,
is anders dan blij zijn om wat goed gaat
of je graag inzetten voor wat zeker succes heeft.

Hoop is de kunst om ergens aan te werken omdat
het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet optimisme,
niet de overtuiging dat iets goed zal aflopen.
Hopen is zeker weten dat iets zinvol is,
ongeacht de afloop.

Lead, Kindly Light (Henry Newman, vertaling Adelbert Denaux)


Leid, vriendelijk licht, te midden ’t duister dat me omringt,
Leid gij mij voort!
De nacht is donker, en ik ben ver van huis –Leid gij mij voort!

Richt Gij mijn voet; ik vraag niet om te zien
De verre einder – één stap is mij genoeg. IK was niet altijd zo, noch bad ik dat Gij
Mij voort zoudt leiden;

Ik verkoos mijn eigen weg te banen en te zien, maar nu
Leid gij mij voort!
Ik verkoos het felle daglicht en, alle vrees ten spijt,
De hoogmoed beheerste mijn wil: herinner U niet voorbije jaren.
Zo lang heeft uw macht mij gezegend, ze zal me zeker
Verder leiden!

Door heide en ven en over rots en vloed, totdat
De nacht is heengegaan;
En met de morgen ’t gelaat der engelen glimlacht
Die ik sinds lang heb liefgehad, en voor een tijd verloor.

BELOVED


Beloved,
Last Time,
When you walked through the city
So beautiful and so naked,

You left a thousand women crazy
And impossible to live with.

You left a thousand married men
Confused about their gender.

Children ran from their classrooms,
And teachers were glad you came.

And  the sun treid to break out
Of its royal cage in the sky
And at last, and at last,
Lay its Ancient Love at Your feet.

Shams-ud-din Mohammed Hafiz (c. 1320 - 1389)


HET MOMENT

Ik loop over een lentegroene glooiing.
Gras, bloempjes in het gras als op een plaatje voor kinderen.
De lucht, nog nevelig begint al te blauwen.
In de stilte klinkt het uitzicht op de andere heuvels.

Alsof hier geen Cambrium en geen Siluur geweest zijn,
Geen tegen elkaar grommende rotsen,
Hoog opgestapelde afgronden,
Geen nachten in vlammen,
Dagen in donkere kluwens.

Alsof hier geen laagten voorbij zijn getrokken
in een koortsachtig ijlen, in ijzige huiveringen.

Alsof zeeën alleen ergens anders tekeer gingen en
hier geen oevers van horizonten scheurden.

Het is negen uur dertig locale tijd.
Alles is op zijn plaats, in voorbeeldige harmonie.
In het dal een kleine beek, die een kleine beek is.
Een paadje in de vorm van een paadje van altijd naar immer.
Een bos met de schijn van een bos tot in eeuwigheid amen,
boven mij vliegen vogels, in de rol van vliegende vogels.

Zover het oog reikt heerst hier het moment.
Een van die aardse momenten die men vraagt: ga niet voorbij.

Wislawa Szymborska

LIEFDE

Liefde betekent jezelf bekijken,
Zoals je vreemde dingen bekijkt,
Want jij bent maar één ding van de vele.
En wie zó kijkt, al beseft hij het niet,
Kan zijn hart van vele zorgen genezen,
Vogel en boom noemen hem: mijn vriend.

Hij wil van zichzelf en de dingen genieten,
Zodat ze de gloed van voltooiing bereiken.
et geeft niets dat hij soms niet weet wat te dienen:
Niet hij die begrijpt dient het best.

Czeslaw Milosz